De dans van God (Sefanja 3,17)

(Genesis 18:1-9; Sefanja 3: 14-21 – luisterlied – Father’s Song)

De evangelist Johannes vertelt ons diepe dingen over het wezen van God. En met name over de bijzondere band tussen de Vader, de Zoon en de Geest. De Zoon rust van eeuwigheid af aan het hart van de Vader (Jh.1,18). Beeldspraak voor een verhouding van liefde en intimiteit. Als deze Zoon mens wordt is hij er vooral op uit om zijn Vader te eren, te verheerlijken. (Jh. 17,4) en op zijn beurt eert, verheerlijkt de Vader de Zoon (Jh. 17,5). En de Geest verheerlijkt vooral Jezus (Jh.16,14). Iemand eren of verheerlijken betekent van iemand genieten, vreugde scheppen in iemand. Op die ander gericht zijn, die ander dienen, eerbiedigen. Die ander in het middelpunt zetten. Johannes reikt ons hiermee een bijzonder beeld aan van God. Het beeld van een liefdevolle gemeenschap van drie personen die om elkaar heen cirkelen en liefde, vreugde, verering in elkaar uitgieten. Ieder van hen bemint, vereert, eerbiedigt en verheugt zich in de andere personen. Het heeft iets weg van een voortdurende heilige dans.

Oude Griekse kerkvaders gebruikten voor deze liefdevolle gemeenschap in God het woord perichoresis: ronddansen of rondvloeien. In een voortdurende beweging van opening en aanvaarding omsluit ieder van de drie in God de ander. Een heilige intieme dans van liefde, vreugde en intimiteit.

Het icoon van Rublev maakt deze heilige harmonie in God mooi zichtbaar in een beeld van tafelgemeenschap. In het midden zien we de zoon. Hij richt zijn blik op de vader links van hem. De vader zegent de zoon. De hand van de zoon wijst naar de Geest rechts van hem. En rechts is de Geest gericht op de vader en de zoon. Er is een beweging van Vader, naar Zoon, naar Geest, een beweging die eeuwig doorgaat. De Vader zendt de Zoon, de Zoon zendt de Geest.

Het is wereldwijd de meest bekende en geliefde icoon. Ze heeft altijd grote indruk gemaakt op ieder die de moeite neemt er aandachtig naar te kijken. Over ieder onderdeel van dit tafereel is overduidelijk aandachtig gemediteerd. De blik waarmee deze drie elkaar aankijken. Het diepe onderlinge respect waarmee ze delen uit dezelfde schaal. Iemand schreef over deze icoon: haar lichte gratie en helderheid, haar harmonieuze voorkomen en elegantie werken betoverend en nodigen ons uit om dieper door te dringen in haar mysterie.

Er zit in dit beeld van God een enorme rust. Dit is wie God is. Dit is de realiteit, de werkelijkheid. Dat is niet een plek waar je kunt ‘komen’ of die je kunt ‘bereiken’, je kunt er alleen in rusten en je in verheugen. Deze beweging van liefde in God en vanuit God stroomt en is niet te stoppen. Het is de stroom van leven die vloeit uit het hart van deze liefdevolle gemeenschap. Het enige dat je kunt doen is dat erkennen, ervan genieten en je steeds weer en steeds meer leren overgeven aan haar vermogen jou te dragen.

Welk beeld van God draag jij met je mee? Voor veel mensen is God iemand op afstand. Iemand die vooral kijkt, onderzoekt en oordeelt. In de Bijbel ontmoeten we God als een liefdevolle gemeenschap. Een gemeenschap zonder bedreiging, zonder dwang. Een gemeenschap die alleen maar goedheid uitstraalt, liefde en vooral blijdschap. Vrijdagavond bekeken we in het Westhoffhuis de film The Shack, verfilming van het bekende boek: De uitnodiging door Paul W. Young. De hoofdpersoon Mack trekt in een afgelegen hut enkele dagen op met deze liefdevolle gemeenschap van Vader, Zoon en Geest en ontdekt dat God door en door goed is. Zo staat het prachtig in psalm 119: 26 nieuw berijmd: Heer, Gij zijt goed, in heel uw wezen goed en goed voor al uw kinderen zijn uw daden. Een paar dagen vertoeven in deze liefdesgemeenschap maakt Mack’s hart zacht, en zuiver, heel en nieuw.

Deze icoon heeft iets verstilds, iets sereens. In de film The Shack en het boek De Uitnodiging wit er in die liefdevolle goddelijke gemeenschap ook veel levendigheid, ontspanning, plezier. Tussen de drie in God tintelt het, bruist het. Er wordt geschatert en gedanst, gehuild en gehugd. U hebt vast gezien dat op de achtergrond van deze icoon achter, boven de vader een huis is geschilderd. Het open raam en de open deur doen denken aan de goede wachtende vader uit Lukas 15. Die voortdurend uit kijkt naar de thuiskomst van zijn zoon. En als daar die berooide jongste zoon aan komt strompelen wordt daar ontroerend zichtbaar welke dans van liefde, goedheid en vreugde zich afspeelt in het hart van God. De vader rent zijn kind tegemoet, valt hem om zijn hals, kust hem, geeft hem nieuwe kleding, een ring en sandalen, laat het gemeste kalf slachten en bereid een feestmaal. Laten we eten en feestvieren, zegt hij. En je ziet hem dansen met de hele gemeenschap. In datzelfde hoofdstuk is er de vrouw die haar muntje terugvindt en de herder die zijn verloren schaap thuisbrengt. Ook zij verbeelden iets van het hart van God. Ook bij hen is er die dans van liefde, goedheid en vreugde. Deel in mijn vreugde, ik heb gevonden wat kwijt was. En Jezus zegt erbij: zo heerst er vreugde onder de engelen van God over één zondaar die tot inkeer komt.

Deze vreugde in het hart van God vinden we ook in Sefanja 3,17: ‘De HEER, je God, zal in je midden zijn, hij is de held die je bevrijdt. Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou, in zijn liefde zal hij zwijgen, in zijn vreugde zal hij over je jubelen.’ Sefanja leeft niet in een florissante tijd. Hij ziet heel scherp hoe in de samenleving. Er veel verziekt, verrot, aangevreten door de zonde. Mensen doen elkaar veel pijn aan in hun onbegrip, ongeduld en haat. Collectief en individueel is er alle reden voor schaamte en schuldgevoel. Naar jezelf toe, naar de ander en naar God. En in die context zegt Sefanja: in Gods hart is er liefde, blijdschap en vreugde. Soms uit zich de liefde in stilzwijgen. Dan valt God stil, heeft hij geen woorden. En op andere momenten jubelt hij zijn liefde over je uit. Als hij aan je denkt en naar je kijkt begint hij te neuriën, te fluiten, te zingen, te jubelen

God is niet de onbewogen vorst die afstand houdt, observeert en een oordeel velt. Gods hart is vol passie en verlangen vol goedheid, blijdschap, liefde en vriendschap. Hij rent tegemoet, omhelst, kust, draagt op de schouders huilt, lacht, danst en… zingt. Hoe kan dat toch? Hoe werkt dat in Gods hart? We begonnen deze dienst met een variant op psalm 103. Er staat in deze psalm iets heel moois. Hij straft ons niet naar onze zonden, Hij vergeldt ons niet naar onze schuld. Zoals de hoge hemel de aarde overspant zo welft zich zijn trouw over wie hem vrezen. Zo ver als het oosten is van het westen zo ver heeft Hij onze zonden van ons verwijderd. Zo liefdevol als een vader is voor zijn kinderen, zo liefdevol is de HEER voor wie hem vrezen, WANT hij weet waarvan wij gemaakt zijn, Hij vergeet niet dat wij uit stof zijn gevormd. (ps. 103, 13-14). De crux, zit hem in dat woordje want. Want (!) hij weet waarvan wij gemaakt zijn. Je zou verwachten: Hij straft ons niet, hij vergeldt ons niet, liefdevol is de Heer, ondanks dat hij weet waarvan wij gemaakt zijn. Maar wat er staat gaat zoveel verder: Hij straft ons niet, hij vergeldt ons niet, liefdevol is de Heer, WANT hij weet waarvan wij gemaakt zijn. Hij vergeet niet dat wij uit stof zijn gevormd.

Alles in ons zegt dat als God goed ziet wie wij werkelijk zijn Hij afstand van ons neemt en ons moet veroordelen. Maar het evangelie is nu juist dit. Dat God heel goed weet wie wij zijn en waarvan wij zijn gemaakt. En juist dát beweegt hem om ons niet te veroordelen maar ons zijn goedheid, vreugde en vriendschap te bieden.

Het icoon van Rublev heeft behalve ‘de heilige drievuldigheid’ nog een andere naam, namelijk: de gastvrijheid van Abraham. Het icoon verwijst ook Genesis 18 waar Abraham bezoek krijgt van drie mannen. In deze drie ontmoet Abraham op een wonderlijke manier iets van God. Abraham buigt diep en nodigt hen uit voor een maaltijd en rust. Maar zelf neemt hij niet aan de maaltijd deel. Hij blijft op aan afstandje onder een boom staan kijken. Voor Abraham is een plek aan Gods tafel iets wat zijn voorstellingsvermogen te boven gaat.

Later daalt deze God opnieuw af tot de mensen en als één van ons in Christus Jezus onze Heer is één van zijn meest geliefde omgangsvormen juist die van een liefdesmaaltijd met mensen die gemaakt zijn uit stof. Dat maakt Rublev in dit icoon mooi zichtbaar er is de hand van de Geest die wijst naar de open plaats, de vierde plek aan tafel. Die ruimte is helemaal vrij gelaten. Een gebaar dat wordt ondersteund door een ander detail. Als je naar de voorzijde van de tafel kijkt zie je dat daar een rechthoekige lege plek is geschilderd. Kunsthistorici hebben op het origineel precies op die plek lijmresten gevonden. Men neemt aan dat daar voor op de tafel oorspronkelijk een spiegeltje heeft gezeten. Een heel ongebruikelijke versiering van een icoon. Maar tegelijk ook een hele krachtig statement. Aan deze tafel is plaats voor een vierde. En die vierde, dat is ieder die naar dit heilig gebeuren kijkt en zichzelf ziet in de spiegel. Dat bent u, dat ben jij, dat ben ik.

Dit icoon is een uitnodiging om binnen te gaan in de liefdevolle gemeenschap van God. Ieder is welkom is deze kring waarvan Christus het middelpunt is. De schaal midden op tafel gevuld met geroosterd lam verwijst naar het offer van liefde dat Hij bracht. De schuld is verzoend, de schaamte is bedekt. Het oordeel is geveld, de vijand is vernietigd, de machten en krachten zijn onttroond. De rechthoekige platen onder de tafel staan voor de deuren van de hel die met de opstanding van Christus zijn opgebroken.

Op de achtergrond wordt duidelijk dat binnentreden in deze liefdevolle gemeenschap het gaan is van een weg. Dat christenen mensen van De Weg zijn. Achter de Geest leidt die weg een berg op. De Geest wil ons meenemen naar de gebedsplaats. Ons inwijden en oefenen in omgang met God. Vanaf de berg van gebed loopt de weg naar de boom die oprijst achter de Zoon. Het is de boom van leven, het kruis van Golgotha. De plaats om te rusten, te leven in de verkwikkende schaduw van Christus. De weg loopt uit op het Vaderhuis met de vele woningen. Daar staat de deur altijd uitnodigend open. Daar zingt, daar danst God in blijdschap over ieder mens die thuiskomt.

Als u goed kijkt ziet u dat deze drie in hun hand een lange reisstaf dragen. Zelf hebben ze die met hun machtige vleugels niet nodig. Het geeft aan dat zij bereid zijn ons te vergezellen op onze levensweg. Hun voeten gaan waar onze voeten gaan. Dit heilige drietal wil zelfs aanschuiven aan onze keukentafel, op een wonderlijke, verborgen wijze ons nabij zijn, deel zijn van ons aardse leven. Kom, kom, ga mee met ons op weg. Kom, volg de Geest op de weg van gebed. Kom, leef in de schaduw van de Zoon en vindt rust aan de voet van het kruis. Kom reis mee naar het Vaderhuis. Kom, kom binnen. En wees thuis in de liefdevolle gemeenschap van God.

Leessuggestie: Richard Rohr, De Goddelijke Dans, 2017.

Vorige bericht Volgende bericht

Ook interessant om te lezen

10 Comments

  • Reply M. Schoute 13 november 2017 at 12:07

    De intenties van deze preek zijn goed verwoord; de drieenigheid van God. Het is alleen jammer dat u gebruikt maakt van een rooms-katholiek icoon, een afbeelding van het goddelijke, terwijl de wet van God ons duidelijk heeft gemaakt géén afbeeldingen te maken. Dat de RK-kerk de wet hierop aangepast heeft zegt genoeg.
    Tevens verwijst u naar de film The Shack…een godslasterlijke film, waaraan u geen aandacht had mogen besteden.
    Preek alleen vanuit het Woord, dat krachtiger is dan enig tweesnijdend scherp zwaard dat hart, nieren en merg doorklieft. Dan hoeft u zich nooit meer te verlaten op iconen, RK-termen zoals drievuldigheid of nare blasfemische films.
    Dat de Heilige Geest U deze woorden aan het hart mag drukken.

  • Reply Fenna 13 november 2017 at 13:11

    Heel hartelijk dank voor deze preek. Wat mooi om aan de hand van zo’n oude, oosters orthodoxe afbeelding, uit te leggen wat er uit de Schriften tot ons komt. Iconen zijn geen plaatjes, geen afbeeldingen van de werkelijkheid, maar geloofsuitspraken in beeldtaal. Dank voor het helpen ‘lezen’ van deze icoon. Die praat over innigheid in relaties en daardoor voor ons een voorbeeld om dát gestalte te geven in relaties: innige betrokkenheid, en niet macht en overheersing.

    En ook dank voor het vertonen van de film The Shack op vrijdagavond. Ik was benieuwd, want een film kan er wat mij betreft heel erg ‘naast’ zitten omdat de regisseur van alles in beeld gaat brengen dat in boeken en gedachten anders werkt. Maar de essentie van het boek kwam m.i. heel goed over en die is inderdaad wat ook gelezen kan worden in het icoon: relaties vanuit genegenheid en empathie, zodat je kan groeien en moeiten overkomen, ipv relaties waarin je vanuit macht en oordeel, uit lijfsbehoud je moet persen in een leef- en denksysteem. Genade van God is voor mij de uittocht uit macht en inperkende systemen, naar een leven waarin je je ware zelf mag ontdekken en leeft vanuit een ethiek van empathie en groei, in diversiteit.

    • Reply Jaap Hansum 4 december 2017 at 10:26

      Hoi Fenna,

      Lees nu net je reactie op preach-it. Dank! Mooi verwoord. De inspiratie is wederzijds! Vrede van God.

      • Reply Fenna 4 december 2017 at 22:16

        Dank Jaap, ik denk nog met genoegen terug aan de mooie ontmoeting. Heb inmiddels de film ook op DVD aangekocht en zal hem zeker nog eens weer kijken.
        Gezegende en zegenende feestdagen gewenst.

    • Reply M. Schoute 4 december 2017 at 13:22

      Hoi Fenna, ik proef hier een één-tweetje met Peter ter zake van mijn reactie. Mijn vraag aan jullie beiden is daarom de eenvoudige: hebben jullie jezelf lief óf het Woord Jezus Christus? Omdat je geen keuze kúnt maken voor jezelf, kiezen jullie voor het tweede. Hoe kan het dan dat het Woord Zelf aan jullie zaken kenbaar maakt en deze met dezelfde jammerlijke vaart terzijde schuift onder aanvoering van je eigen hart?
      De protestante kerk heeft zich, evenals de lutheranen, gelegd onder de rooms-katholieke kerk. U weet dat deze ‘kerk’ de plaatsvervanger van Jezus Christus probeert te zijn, in de posities van Paus en Wereldkerk (URI)?
      Nu kort terug naar de film. Jezus blijft onderaan het bergpaadje staan en wijst de hoofdrolspeler de plaats waar zich de waarheid bevindt. Opmerkelijk dat ook hier Jezus Christus, de Weg, Waarheid en Leven wordt losgezongen van zijn unieke Persoonlijkheid.
      Fenne, uw persoonlijke slotzin kenmerkt de essentie van de rooms-katholieke kerk, gevoed vanuit het jezuïsme, en staat haaks op het Woord, Jezus Christus. Het Woord dat nooit inperkend werkt, maar volkomen vrijheid schenkt, los van het eigen (vaak leugenachtige) hart.

      • Reply Fenna 4 december 2017 at 22:37

        Hallo M. Schoute….
        Dank voor de reactie en de betrokkenheid.
        Ik moet alleen constateren dat ik er een aantal dingen niet in begrijp.
        Wie is de Peter met wie ik een één-tweetje zou doen?? In ieder geval was er niets afgesprokens aan mijn reactie. Die was spontaan naar aanleiding van wat ik las en die vrijdagavond meegemaakt had. Ik mag graag reageren, op facebook of op blogs. En ja, zeker ook als mijn reactie anders is dan een reactie die er al onder staat….

        Dan stuit ik op het volgende: ik snap de tegenstelling niet die u maakt: “hebben jullie jezelf lief óf het Woord Jezus Christus?”. Ik zou niet weten waarom dat elkaar moet uitsluiten.
        Wellicht hanteren wij heel verschillende zienswijzen omtrent wat ‘jezelf liefhebben’ zou inhouden. Ik proef uit uw tegenstelling dat u het hanteert als iets negatiefs, iets dat de liefde voor het Woord van Jezus in de weg zou staan.
        Dat is niet wat ik ermee bedoel, dus dat zou dan een nadere verkenning bij elkaar nodig hebben om te vertellen wat we er nou precies onder verstaan.

        Dan proef ik dat u de verhouding tussen de protestantse kerk en de katholieke kerk was negatief duidt, maar waarom de katholieke kerk erbij gehaald? Iconen komen, voor zover ik weet, uit de Oosters Orthodoxe kerk en die vallen niet onder de Paus. Ik heb er even iets over nagelezen, maar sinds de 9-11e eeuw, is er een openlijke breuk gekomen en de patriarch van Constantinopel, is door de paus de kerk uitgezet en de Oosters orthodoxe kerk wilde toen ook niet meer onder de paus vallen. Zij hangen een gedecentraliseerde kerkvorm aan, meer zoals de protestanten zou ik zeggen. Zij hebben dus ook niet die ontwikkeling van de katholieke kerk meegemaakt omtrent aflaten en heiligenverering e.d. wat bij de protestanten heeft geleid dus wel heel rigoreus in te zetten op alleen het woord en geen beeld meer. Ik denk dat de Oosters orthodoxe kerk een lossere verhouding heeft met beelden en een daarin een eigen ontwikkeling is gegaan. Maar het he;e fijne weet ik daar niet van. Het maakt alleen dat ik uw opmerkingen over mijn woorden in verhouding tot de katholieke kerkleer niet snap, want daar heb ik het niet over, en daar baseer ik me niet op en daar gaat deze icoon niet over.

        En helaas snap ik uw opmerking over de film niet, dat Jezus wordt ‘losgezongen’ van zijn unieke Persoonlijkheid.

        En uw opmerking over mijn persoonlijke slotzin kan ik ook niet plaatsen. Daar gaat het weer over de katholieke kerk en u zegt dat het Woord nooit inperkend werkt. Daar zijn we het dan juist over eens ! Dus ook hier zie ik de tegenstelling niet, want ik heb het nou juist over de bevrijding door de Woorden van God, tegen machststructuren en systemen in. En in dat laatste….los van het eigen hart….ja, daar komen we weer bij uw begin opmerking: ik denk dat wij heel verschillende invulling geven aan ‘persoonlijkheid’, ‘hart’, en ‘eigenheid’.

        Voor mij voelt het zover uit elkaar liggen dat ik niet weet of we daar hier als onbekenden met alleen woorden in het openbaar tegen elkaar gesproken makkelijk over in een goed gesprek kunnen raken.

        Maar wie weet.

        Ook u wens ik gezegende en zegenende feestdagen toe!

        • Reply M. Schoute 5 december 2017 at 09:21

          Beste Fenna, hartelijk dank voor uw snelle (en lange) reactie. Het 1-2’tje kwam naar boven door het gegeven dat Peter nog niet eerder op een reactie van mij heeft gereageerd (zoals bovenstaande), maar wel direct in de pen klimt als hij een reactie leest dat hem zint. Daarbij was uw reactie van 13 november en heb ik deze pas doorgezonden gekregen toen Peter op uw reactie reageerde. Dat bevreemde mij.

          Met het jezelf liefhebben bedoel ik niet de ‘gebruikelijke liefde’ die ieder mens voor zichzelf mag koesteren en uitbouwen. Maar dáár waar het gaat om het Woord of (in het verlengde daarvan) God de Vader dient iedere zienswijze vanuit eigenliefde ondergeschikt te zijn aan Hem. De corruptheid van een menselijke hart in relatie tot het goddelijke Woord is verwoord in bijvoorbeeld Spreuken 12:15, 30:12 of Jeremia 17:9, Lucas 18-9-14. Dit zogeheten syncretisme is een uitvloeisel van de leer van het rooms-katholicisme. Vandaar mijn insteek naar die geloofsbeleving én het feit dat de protestante kerk valt onder de rooms-katholieke kerk. De herkomst van iconen is daarmee overbodig.

          Het Woord werkt niet inperkend maar maakt geheel vrij. Dat velen dit opvatten als het invullen van eigen wensen, inzichten of lusten op grond van hun hart (eigenliefde) maakt hen niet ondergeschikt (dienstknecht) aan het Woord. Indien iemand niet een dienstknecht van het Woord wil zijn, zal de Bijbel gebruikt worden als wapenwedloop voor eigen hart en gewin jegens anderen. Vervolgens komt daarmee het niet (meer) willen luisteren, het niet langer bewaren en bovenal niet langer belijden van de ware Wijsheid, Jezus Christus.
          De film The Shack kent vele passages die volledig indruisen tegen het Woord, waarvan ik er reeds één noemde. Hoe bestaat het dat Onze Heer en Heiland niet getoond wordt als De Waarheid / De ware Wijsheid, maar deze ‘waarheid/wijsheid’ een afgezonderde grottenvrouw is? Juist dát aspect is zo venijnig duidelijk neergezet dat het u niet ontgaan mag zijn. Dat de film bijzonder warme gevoelens (het eigen hart) losmaakt bij mensen kan ik me voorstellen; maar nadat ik het boek gelezen en de film gezien had kwam voor mij de bezinning erover….strookt dit met het Woord? En op zeer vele fronten getuigt het van blasfemie. Nou, daar ging mijn (eerste) blije gevoel, maar kon ik mij neerleggen onder de Waarheid dat richting geeft op de Weg ten Leven.

          Uw slotreactie vond ik bijzonder mooi en waard om nog even op te reageren. Wij verschillen juist in heel weinig van elkaar! Uw snelle reactie, uw zoektocht naar informatie (iconen), onze liefde voor Hem etc. Het grote onderscheid is juist het onderscheid dat wij maken tussen – daar waar het Gods Woord betreft! – het knechten van het eigen hart (of eigen liefde) ónder zijn Woord óf het laten bestaan van het eigen hart naast het Woord, als evengrote pijlers. Dat het niet makkelijk is om afstand te nemen van het eigen hart tot dienstbaarheid onder Jezus Christus is overigens volkomen menselijk…maar van een predikant mag je zoiets toch verwachten. Ondanks dat mag ik graag de preken van Peter luisteren, vandaar mijn link met zijn website. Maar ook leraren moeten weerlegd kunnen worden (2 Timoteüs 3:16) en een reactie zijnerzijds had dan wat meer voor de hand gelegen.

          Ook u wens ik goede feestdagen toe en een mooi 2018.

        • Reply M. Schoute 5 december 2017 at 09:22

          Geen idee hoe ik aan Peter kom…het is Jaap 🙂

          • Fenna 7 december 2017 at 15:06

            Hihi, ik zat me al suf te peinzen we die Peter dan was 🙂

            Zoals u ziet, had ik nu geen tijd voor een snelle reactie alhoewel ik uw reactie met belangstelling gelezen heb en nu meer begrijp. Wat nog weer iets anders is dan dat er nu geen vragen of verschillen meer zijn, maar ik ga morgen op vakantie en ben even druk met voorbereiden. En het maakt nogal verschil om even wat te schrijven zoals dit, of om echt in het onderwerp te duiken en goed inhoudelijk te reageren.

            Wie weet komt het daar nog van na de vakantie, maar dat kan ik niet beloven. Er is zoveel dat aandacht vraagt. In ieder geval dank voor de uitwisseling tot nu toe.

          • M. Schoute 7 december 2017 at 15:29

            Dank voor je reactie Fenna en alvast een fijne vakantie gewenst! Hierbij een linktekst die ik zojuist binnenkreeg, moet het zelf ook nog kijken ;), maar gaat over de rooms-katholieke kerk in het 500e reformatiejaar.
            Youtube: Pope Francis Plan to Take Over the World (2018)

    Plaats een reactie